Kristín Sif

Standard

Kristín Sif litla frænka mín hélt upp á fjögurra ára afmælið sitt á fimmtudaginn síðastliðinn. Kóróna og söngur í leikskólanum, veisla fyrir vinina og fjölskylduna síðdegis en sú stutta höndlaði áreitið og þétta dagskránna eins og hetja. Það er nú ekkert lítið mál að verða fjögurra ára. Þetta var líka stór dagur í fjölskyldunni, hún hafði nefnilega lofað því að hætta með duddu á afmælisdaginn sinn. Sjáum samt til hvort að það gangi eftir.

Ég og Kristín Sif erum rosalega miklir vinir. Við mamma hennar erum systkinabörn, en samt svo miklu meira því mæður okkar eru tvíburar. Sem þýðir að við erum sem fjölskylda einu skrefi frá því að skiptast bara á húslyklum hjá hvort öðru, svo mikill er samgangurinn. Það reyndi þess vegna mikið á Sigrúnu systur, sem er nýflutt til Aarhus, að geta ekki verið í afmælinu. Hún er líka Guðmóðir Kristínar Sifjar, en þá er nú gott að ég sé Guðfinnur.

Kristín Sif fékk hefðbundinn harðan pakka í afmælisgjöf frá Guffa frænda. Að beiðni afmælisbarnsins var það glimmer naglalakk. En fyrir utan harðan pakka þá höfum við Sigrún María undanfarin fimm ár gefið þeim systrum, Kristínu Sif og Evu Margréti eldri systur hennar, gjafabréf á afmælisdögum. Þetta slær alltaf jafn mikið í gegn, en ég er ekki alveg viss um hvort þetta sé vinsælla hjá þeim systrum eða okkur systkinunum. Miða úrvalið í ár var svipað og undanfarin ár og ég leyfi mér að mæla með þessari hugmynd fyrir hugmyndasnauða ættingja á leið í barnaafmæli.

Kristín Sif er algjört draumabarn. Hún er hress og skemmtileg, brosmildur knúsari og alveg eldklár. Okkur frændsystkinunum þykir líka alveg afskaplega vænt um hvort annað og höfum reglulega gaman af því að leika okkur saman og gerum mikið af því.

Það var til dæmis í heimsókn með henni í Fjölskyldu og húsdýragarðinn, sem ég tók upp mjög svo umdeild fimmaura brandaramyndbönd. Sú stutta var fljót að læra brandarana hjá frænda sínum, enda átti hún eftir að heyra þá oftar en einu sinni og oftar en tvisvar á stuttum tíma. Samkynhneigðu hestarnir voru reyndar lengst af ,,samstæðir hestar” í hennar útgáfu, en það stóð ekki á svarinu þegar maður spurði hvað þeir borðuðu, og við skulum leyfa henni að eiga lokaorðin.

Guffi böggar fræga part II

Standard

Á mánudaginn var vikulegur fótbolti hjá B-liðinu. Mætingin var að stríða okkur svo Arnar 6 ára mætti með aukamann og eitthvað kannaðist ég nú við kauða. Gott ef hann var ekki leikari?

Svo ég Guffaði mig upp að honum enda þóttist ég eiga erindi;

Bíddu, varst þú ekki að gifta þig í sumar?
Jú.
Í Hallgrímskirkju?
Já.
Þá söng ég í brúðkaupinu þínu.

Í eyrum viðstaddra B-liðsmanna virkaði ég mjög vanur og kasjúal þegar ég sagði þetta. Það hljómaði dálítið eins og það að syngja í Hallgrímskirkju væri hversdagslegur hlutur, en þetta var í fyrsta og eina skiptið sem ég hef sungið í brúðkaupi. Orðaval og bragur bentu líka til þess að þarna hefði ég sungið einsöng með Monicu á hörpunni, þegar staðreyndin var þessi;

Þetta er reyndar eitt það skemmtilegasta sem ég hef gert. Þarna komu saman vinir og vandamenn brúðhjónanna í bland við ,,atvinnumenn” eins og sjálfan mig. Allir sátu sem gestir í athöfninni og stóðu tvisvar upp til að syngja. Fjórradda og án undirleiks. Þetta var keppnis.

Brúðguminn var reyndar ekkert á því að launa tenórnum sönginn á knattspyrnuvellinum. Af meðferðinni að dæma mætti jafnvel færa fyrir því rök að hann hefði verið mjög ósáttur með frammistöðu tenórsins.

En það var rétt og satt sem mig grunaði, maðurinn er leikari. Og það sem meira er hann lék í bíómyndinni Á annan veg, sem var sunnudagsmyndin á Rúv núna síðast. Myndin fjallar um líf tveggja vegagerðamanna og gerist í kringum árið 1978.

Sumarið 2010 fór ég ásamt Trausta frænda í sund á Patreksfirði (hvers einasta kílómetra virði í keyrslu, seeing is believing). Það er líklega satt sem margir segja að vegaframkvæmdir á sunnanverðum Vestfjörðum eru brýnasta samgöngubót á Íslandi. Byggðin lokast inni hluta af vetri og vegirnir sjálfir eru skrykkjóttir moldarvegir. Þessu kynntumst við ágætlega en þó vorum við á ferðinni í ágúst og því kjöraðstæður. Við keyrðum inn í þoku upp á einni heiðinni og þegar við komum niður gjörbreyttist raunveruleikinn. Gulu plaststikurnar hurfu og í stað þeirra komu gömlu viðarstikurnar og vörðuðu leið okkar. Áfram héldum við og skyndilega keyrði á móti okkur Land Rover, á að giska síðan 1970. Þar á eftir fylgdu menn í lopapeysum.

Í gegnum hvaða tímagat keyrðum við upp á þessari heiði? var fyrsta hugsunin mín. Nokkrum tugum metra síðar kom svo svarið.

Þarna höfðum við óaðvitandi keyrt inn í settið fyrir bíómyndina Á annan veg. Og ætli það segi ekki allt sem segja þarf um vegina á sunnanverðum Vestfjörðum, að það eina sem þurfti að gera til að aðlaga aðstæður að íslenskum veruleika árið 1978… var að skipta út stikunum. 

Múgsefjun

Standard

Líklega gekk ég aðeins of langt í gær.

Ég var að leggja bílnum í stæði á Bergþórugötunni þegar á móti mér kom labbandi maður sem mér fannst ég kannast eitthvað við. Kom því þó ekki fyrir mig hvaðan og í staðinn fyrir að láta þar við sitja urðu það af einhverjum ástæðum viðbrögð mín að skrúfa niður rúðuna á bílnum þegar maðurinn gekk fram hjá og kalla á eftir honum

Hey….. ert þú ekki söngvarinn í Múgsefjun?

Maðurinn horfði þá í áttina til mín og svaraði þessari spurningu játandi en hikandi. Viðbrögð mín við því svari urðu þá að hækka vel í geislaspilaranum í bílnum, hækka róminn og kalla á manninn.

ÞETTA ER GEÐVEIKUR DISKUR HJÁ YKKUR!

Söngvarinn brosti breitt við þetta leikrit mitt og þakkaði mér kærlega fyrir. Hann hélt svo áfram för sinni, ég lagði bílnum en hugsaði strax um hvað í ósköpunum ég var eiginlega að gera! Það er samt alveg spurning hvor hafi brosað meira. Hann við þessa óvæntu uppákomu hjá mér eða ég einni mínútu síðar og svo núna þegar ég rifja upp þessa sögu og kem henni í orð :)

Þarna urðu líka til tvær sögur.

Ég, á leiðinni í matarboð í grendinni, gekk um brosandi og skellti af og til smá uppúr þegar ég reyndi að skilja af hverju þetta urðu viðbrögð mín í þessum aðstæðum? En á sama tíma gat ég ekki beðið eftir að segja frá þessu.

Nýi vinur minn hefur svo líklega haldið för sinni áfram og komið á sinn áfangastað, þar sem hann hefur heilsað með orðunum; Ég verð að segja ykkur í hverju ég lenti rétt í þessu!

Það fær svo að fylgja með sögunni að það sem ég var að hlusta á var lagið Sitjum og bíðum af nýlegri plötu Múgsefjun sem ber einfaldlega nafn hljómsveitarinnar.

Fyrir forvitna vil ég benda á fyrri skrif mín um hljómsveitina og vek þá sérstaka athygli á sögunni á bak við ótrúlegan textann við lagið Sendlingur og Sandlóa. Það skal svo koma fram að ég stend við orðin síðan í gær. Diskurinn er geðveikt góður og ég mæli eindregið með að þið komist að því upp á eigin spýtur. Til dæmis með því að hlusta á hana á gogoyoko og svo auðvitað með því að fjárfesta í gripnum. Þið vitið nefnilega aldrei hvenær söngvarinn í Múgsefjun labbar næst framhjá bílnum ykkar.

Föstudagsfróðleikur – Hdl.

Standard

Svona.

Grunar mig að skikkjurnar fyrir Héraðs og Hæstarétti hafi byrjað.

Lögfræðingar eiga það nefnilega til að taka sig full hátíðlega og líta á sig sem einhvers konar heilaskurðlækna atvinnulífsins. Uppeldið byrjar líka snemma. Í háskóla er til dæmis ekki farið í vísindaferðir, nei lögfræðinemar fara í kokteila. Þessi ranghugsun heldur síðan áfram þegar kemur út á atvinnumarkaðinn.

Ég er í kokteil er svarið sem ég fæ stundum þegar ég hringi í lögfræðing síðdegis á föstudegi.
Ókey, hvar ertu? spyr ég þá og sé fyrir mér anddyrið á Hörpunni eða eitthvað álíka.
Á English, er iðulega svarið.

Svo það sé alveg á hreinu þá er það jafn mikill kokteill og Bæjarins Besta er út að borða. Þó reyndar sé það að fá sér pylsu á BB ,,úti” að borða. Sem eru einmitt týpísk rök sem lögfræðingur myndi koma með.

Lögfræðingar beita mörgum brögðum til þess að gera sig merkilegri en aðra. En hvaða ,,blekið er alveg að verða búið í BIC pennanum mínum” vandamál, skapaðist þegar menn ákváðu þetta veit ég ekki. Lögin eru sem sagt þannig að þegar skrifað er undir samning þarf tvo votta að undirskriftunum. NEMA í þeim tilvikum sem annar votturinn er lögfræðingur með hdl réttindi, þá nægir nefnilega ein undirskrift.

En eftir stendur spurningin. Hafa lögfræðingar virkilega áunnið sér svo mikið traust að þeim sé treystandi til að votta samninga einir og er hdl prófið sá hreinsunareldur sem ganga þarf í gegnum til að ávinna sér það traust? Maður spyr sig.

Mín skoðun er sú að ef einhverjir eigi á annað borð að fá að votta samninga einir þá sé listinn eftirfarandi: leik og grunnskólakennarar, fólk í heilbrigðisstéttinni og umönnunarstörfum, Vigdís Finnbogadóttir, björgunarsveitarfólk og íslenska handboltalandsliðið.

Við sjáumst

Standard

Þetta eru tvö vitlausustu orð sem hægt er að setja saman í setningu í sundlaug. Það að hitta gamlan vinnufélaga eða skólabróður/systur í sturtunum getur verið gaman. Fá þriggja mínútna update á hvað viðkomandi hefur verið að gera undanfarin 5-10 ár. Þangað til annar aðilinn er kominn í sundfötin og kveður með orðunum; gaman að hitta þig, við sjáumst.

Þremur mínútum síðar sitjið þið svo á móti hvort öðru í heita pottinum.

Samræðurnar höfðu runnið sitt skeið á enda í sturtunni og báðir aðilar voru mjög sáttir. En þarna ert þú neyddur til að endurtaka leikinn og núna (svo við notum sundtengda myndlíkingu) þarf að kafa mun dýpra ofan í samræðurnar.

Ertu ennþá í sambandi við einhverja úr gamla árganginum?
Já, ég hitti reglulega Sigga og Gunna. Svo heyri ég oft í Kristínu. Manstu eftir þeim?
Ég held það. Myndi örugglega þekkja þau ef ég sæi þau á mynd.

Svona gengur þetta þangað til annar aðilinn heldur ferð sinni áfram. Jæja, ég ætla að koma mér. Við sjáumst.

Og svo eru gömlu félagarnir stuttu seinna enn og aftur sameinaðir í gufunni. Nema núna eru báðir aðilar búnir að gefast upp og nikka bara hvorn annan og brosa vandræðalega. Það er þangað til annar aðilinn gefst upp á hitanum og flýr út. Þá er kastað enn einni kveðjunni til að fylla upp í vandræðalega tómarúmið. Jæja…. við sjáumst.

OG VITI MENN! Það er nákvæmlega það sem gerist nokkrum mínútum seinna í sturtunum. Svo við handklæðin. Í búningsklefanum og síðast en ekki síst í anddyrinu þar sem annar aðilinn bíður milli vonar og ótta og óskar þess heitt og innilega að semferðamaðurinn í sundferðinni verði fyrri til að koma út úr hinum búningsklefanum. En líklega er það gamli skólafélaginn sem birtist fyrst og gengur framhjá þér, þar sem þið skiptist á brosi og í síðasta sinn kveðjunni; Við sjáumst.

Ein mynd. Þrír brandarar

Standard

Vísir.is birti þessa fínu mynd af ríkisstjórn Íslands á ríkisráðsfundi í gær. Það verður seint sagt að gleðin skíni úr augunum á ráðherrunum okkar. En það má nú samt hafa gaman af henni.

Hér eru þrjár mis gáfulegar tilraunir til spaugs.

Nr. 1

Stemningin á ríkisráðsfundinum í gær var svo heimilisleg að Guðbjartur Hannesson velferðaráðherra var fenginn til þess að taka myndina.

Nr. 2

Það var rosalega gaman á ríkisráðsfundinum á Bessastöðum í gær og mikið hlegið. Það er að segja alveg þangað til forsetinn ákvað að koma ríkisstjórninni á óvart og gefa öllum Mogga iPad. Þá fóru allir í fýlu.

Nr. 3 (Þessi hljómar eiginlega betur á ensku)

Framkvæmd fjölskyldustefnu ríkisstjórnarinnar hefur gengið vonum framar. Í gær var til dæmis “take your daughter to work day”.

Á myndina vantar Guðbjart Hannesson velferðarráðherra og Katrínu Jakobsdóttir menntamálaráðherra.

Sendlingur og sandlóa

Standard

Í síðustu viku fór ég á frábæra útgáfutónleika hljómsveitarinnar Múgsefjun í Fríkirkjunni. Áður en ég keypti mér miða hafði ég bara hlustað á þau lög sem ratað höfðu á Rás tvö, en dagana fyrir tónleikana undirbjó ég mig með því að hlusta á plötuna í heild sinni inn á Gogoyoko.

Ég féll algjörlega fyrir plötunni og ekki minnkaði hrifningin eftir frábæran flutning hljómsveitarinnar á tónleikunum sjálfum. Það er nefnilega allt annað en samasem merki milli þess að láta plötu hljóma vel á í stúdíó og svo sem lifandi flutning. Tala nú ekki um þegar um er að ræða eins fjölbreytta og metnaðarfulla plötu og hún er hjá Múgsefjun.

Eftir tónleikana tók ég svo skrefið til fulls og fjárfesti í geisladisknum sjálfum og verslaði beint af býli. Platan hefur nú hljómað í bílnum síðustu daga með góðum árangri.

Tvö vinsælustu lögin á plötunni eru án vafa Sendlingur og sandlóa og Fékkst ekki nóg. Sjálfur er ég þó að bíða eftir því að lagið Sitjum og bíðum nái álíka vinsældum og þau.

Á laugardaginn síðastliðinn var ég í brúðkaupi hjá Þóru vinkonu minni og samstarfskonu. Ég sat til borðs með Vigdísi, sem er systir trommarans í Múgsefjun. Við brutum ísinn við borðið með því að ég óskaði henni til hamingju með útgáfutónleikana hjá litla bróður hennar og sagði henni hvernig ég hefði algjörlega fallið fyrir plötunni þeirra. Við vorum líka sammála um að Sitjum og bíðum væri næsti ,,hittarinn”.

Vigdísi sagði mér að bróðir sinn væri að fara út í nám og því væri hljómsveitin að leita að trommara. Það sagði ég að væri ekki vandamál, ég ætti frænda sem væri ungur og útlærður trommari og ég sagði að það væri minnsta mál að koma honum í bandið. Við skáluðum fyrir þessari prýðisgóðu hugmynd okkar og núna er bara að sjá og heyra hvort þessi hvítvíns-litaða hugmynd okkar sé eins góð þegar ég ber hana undir Kristinn Gauta frænda.

En Vigdís sagði mér líka söguna á bak við lagið Sendlingur og sandlóa. Textinn sem er eftir Eirík bróður hennar er líka frábær lesning einn og sér. Lagið er ástarsaga og í textanum er myndmálið tveir fuglar sem eiga að túlka strák og stelpu. Ástarsambandið gengur hins vegar ekki upp því stelpan flytur til útlanda. Og þá kemur að fuglunum, Sendlingur og Sandlóa eru nefnilega báðir fuglar sem hafa numið land á Íslandi. Sendlingurinn er hins vegar staðfugl sem dvelur allt árið á landinu á meðan sandlóan er farfugl sem fer á haustin. Sem gefur hinni frábæru línu; Til ákafans þeir finna sem bara deila fimm af tólf, dýpri merkingu

Færsluna hef ég myndskreytt með myndböndum af laginu Sendlingur og sandlóa og Sitjum og bíðum sem ég ætla að giska á að fari næst í spilun. Og svo auðvitað hinn frábæri texti um ástarsamband sendlingsins og sandlóunnar. Takið sérstaklega eftir hvernig árstíðirnar breytast eftir því sem líður á textann.

Bárujárnið bar ekki meir,
undið og úrvinda.
Haustsins veðurbrigði bundu á það byrði úr leir.

Fætur finna fast eftir bið
sem varði um óratíð.
Spyrna sér að landi af fleka bundnum bandi og við
en eftir situr flekinn og rekur inn á ókunn mið.

Á grein hangir lauf, á fjalli fitnar fé,
á blómsins blaði situr býflugan.
Eitt er það sem merkir þessi pör,
lík örlög bíða þeirra því að haustið skilur þau að.

Skynseminnar mótvægislóð skella í skálina,
hífa upp úr húmi, af skónum þeytist skúmi á gólf.
Til ákafans þeir finna sem bara deila fimm af tólf.
Sendlingur og sandlóa
sem áður voru einmana
í samverunni styrktu hjörtun veik.

Skeyttu ei um sinn litamun,
ungar af tveimur tegundum,
sungust á við saltsins undirleik.

Í vestri er tendrað bál sem litar bæ og litar ský.
Glópurinn gleðst er glóðin gefur grámettuðum hnoðrunum líf.

Sólin sekkur í sjó
og vagninn sem hana dró
skreytir næturhimininn.

Í undralandi kannski
rætist draumur þessi
um farsældarferðalag.

Að minn góði vinur besti,
laus við alla lesti,
færi mér nýjan dag.

Að á mér sjái aumur,
sköpin sem ég renndi
svo stöðvist sá taumur
sem bárujárnið skemmdi.

Að á mér sjái aumur,
sköpin sem ég renndi
svo stöðvist sá flaumur
sem bárujárnið brenndi.

Sendlingur og sandlóa
sem áður voru einmana
í samverunni styrktu hjörtun veik.

Skeyttu ei um sinn litamun,
ungar af tveimur tegundum,
sungust á við saltsins undirleik.

Í vestri er tendrað bál sem litar bæ og litar ský
og læsir sig í fjaðrirnar.

Föstudagsfróðeikur – Með allt á hreinu

Standard

Sunnudagsbíómyndin á Rúv fyrir viku var Stuðmannamyndin Með allt á hreinu. Enn þann dag í dag eru heilu saumaklúbbarnir sem tjá sig varla öðruvísi en að vitna í Stellu í Orlofí eða Með allt á hreinu. Lásin er inn út, inn inn út. Út með gæruna.

<BR>Stella í orlofi.

Með allt á hreinu segir meðal annars frá samskiptum þeirra Hörpu Sjöfn Hermundardóttur (leikin af Röggu Gísla) og Kristins Stuðs Styrkársson Proppe (leikin af Agli Helga). Þau eru par í upphafi myndarinnar og bæði meðlimir í hljómsveitinni Stuðmenn, en eftir að ástin kólnar yfirgefur Harpa Sjöfn hljómsveitina og stofnar stelpubandið Grýlurnar.

Stuðmenn eru búnir að skipuleggja tónleikaferðalag um Ísland en komast að því þegar þeir leggja í hann að Harpa Sjöfn og Grýlurnar líta svo á að þau eigi allt eins sama rétt að mæta á bókaða tónleika, þar sem Harpa Sjöfn hafi jú verið í hljómsveitinni.

Stuðmenn taka því vægast sagt illa þegar Grýlurnar á sinni hljómsveitarrútu taka fram úr rútu Stuðmanna. Þeir heita því að ef Dúddi nái að komast fram úr þeim og skila hljómsveitinni á réttan stað á undan Grýlunum þá fái hann hattinn hans Kris Kristofferson (sem internetið virðist ekki kannast við að hafi nokkru sinni gengið með hatt.)

Á þessum tímapunkti ákveða Stuðmenn að það verði sko engar kellingar í þessari ferð. Bara þeir strákarnir. Valgeir Guðjónsson bætir um betur og segir að það verði sko enginn helvítis rúta. Það verði langferðabíll. Og af hverju skyldi hann hafa sagt þetta? Jú, af því að orðið rúta er kvenkyns á meðan langferðabíll er karlkyns.

11 júní

Standard

Mamma segir að ég hafi líka alla tíð verið mikið afmælisbarn. Hefði titrað af spenningi yfir því að fara í leikskólann á afmælisdaginn minn og fá kórónu. Á sama tíma og Sigrún systir skalf af hræðslu við sömu tilhugsun. Og lítið hefur breyst í þessum málum, ekki einu sinni kórónan.

Ég hef alltaf verið þeirrar skoðunar að afmælisdagurinn sé hátíðisdagur. Árið 2006 steig ég svo skrefið til fulls og ákvað að 11 júní yrði frídagur í mínu almanaki. Það er frí á afmælisdaginn hans Jesús, af hverju ekki Guð-finns?

Af og til heyrast gagnrýnisraddir út af þessari ákvörðun minni. En við gagnrýnendur mína vil ég segja að á afmælisdaginn minn í ár fór ég í brunch á Laundromat, lunch á Sushi Train, kaffi til Ármanns, verslaði í Sports Direct, nudd, sund og fótbolta. Hvað gerðuð þið á afmælisdaginn ykkar?

Svo á laugardaginn síðastliðinn var komið að því að halda afmælisveislu. Það gerði ég með því að vera með grillveislu í garðinum heima hjá mömmu og pabba. Öll hráefnin til að gera kvöldið frábært voru til staðar. Veðrið var gott, grillið var heitt, drykkirnir kaldir og vinirnir margir. Og uppskriftin heppnaðist fullkomlega. Fólk mætti snemma og fór seint, enda fátt sem skemmir gott sumarpartý meira en að mæta seint og fara svo í bæinn.

Einn gestur kom þó lengra að en aðrir. Myriam ákvað að heimsækja Ísland í sumar og passaði sérstaklega að heimsóknin lenti á afmælishelginni minni.

Þegar allir voru búnir að fá sér að borða, sló ég í glas og hélt litla tölu:

……Það að verða þrítugur þykir víst nokkuð merkilegt. Að yfirgefa tví-tuginn og taka á móti fertugsaldrinum finnst mörgum líka vera hræðileg tilhugsun, en ég deili ekki þeim áhyggjum. Það er heldur ekki hægt að segja að þrítugsafmælið hafi komið neitt sérstaklega mikið á óvart. Þetta átti sér auðvitað mjög langan aðdraganda. Og þrátt fyrir hrakspár og varnaðarorð virðast afleiðingarnar vera svipaðar og við 2000 vandann. Ýkt upp úr öllu valdi og ekkert gerist.

Annars skiptir árafjöldinn heldur ekki öllu máli, mér finnst bara svo gaman að eiga afmæli. Þannig að eftir því sem árunum fjölgar reyni ég að halda mér ungum með þeirri barnslegu gleði sem fylgir því að halda alltaf hátíðlega upp á afmælið sitt.

En ævi mannsins hafa samt fáir líst betur en Steinn Steinar í ljóði sínu Barn sem Raggi Bjarna söng svo eftirminnilega á sínum tíma. Þar fer hann í gegnum æviskeið mannsins í þremur versum. Allt frá sólarupprás hins unga barns til sólseturs í lífi gamals manns. Ætli ég sé ekki staddur einhvers staðar á versi tvö í því lagi.

Ég ákvað svo að enda ræðuna á því að bresta í söng og eins og upptakan hér að neðan ber með sér var þetta allt þaulæft. Ég hugsa svo að það halli ekki á neinn þegar ég segi að stjarna kvöldsins hafi verið Margeir vinur minn með þessari frammistöðu sinni.